در اسامی خارجی معیار تلفظ و نگارش در فارسی رسانه های معتبر فارسی زبان هستند. مثال:
Pyeongchang پیونگ چانگ

در اسامی زبانهایی مانند تایلندی که تلفظ و املای انگلیسی آنها تفاوت بسیار فاحشی دارند در خبر می توانید اسم را با تلفظ اصلی  تلفظ کنید اما در متن باید هر دو اسم در کنار یکدیگر نوشته شوند. هدف از این کار:
۱- رساندن منظور به خواننده فارسی: باید همه بدانند راجع به چه کسی حرف می زنیم.
۲- انجام وظیفه ی آموزش رسانه های ایرانی و ترویج تلفظ صحیح در طولانی مدت: تنها از این طریق می توان امید داشت تلفظ صحیح جا بیفتد.
۳- امکان یافتن اخبار شما در موتورهای جستجو: طبیعتا وقتی در ایران همه فردی را با اسم اشتباه می شناسند اخبار مربوط به او را هم با همان نام اشتباه جستجو می کنند و اینطوری ممکن است هرگز خبر شما را پیدا نکنند.

مثلا پادشاه قبلی تایلند Bhumibol Adulyadej در رسانه های ایران به نام «بهومیبول آدولیادج» (!) شناخته می شد در حالی که تلفظ تایلندی اسم او پومی‎پول آدول‎یاده است. در چنین مواردی باید در متن خبر بنویسیم:
پومیپو‎ل آدولیاده (بهومیبول آدولیادج)
(حتما در پرانتز املای مرسوم فارسی را حداقل یک بار در هر خبر بنویسید.)

در سایر موارد که تفاوت تلفظ اصلی و تلفظ مرسوم ایرانی جزئی است از تلفظ و رسم الخط مرسوم ایرانی استفاده کنید.
مثال: آنگ سان سوچی، مشاور دولت میانمار (ننویسید آن سان سوچی)